Archiwum - grudnia 2005

OKRUSZKI. Komentarze (34)
15. grudnia 2005 13:26:00
linkologia.pl spis.pl
  • Dlaczego jesteś smutny?
  • Nie jestem.
  • Jesteś. Przecież widzę...Stało się coś?
  • Skądże.
  • Więc?
  • Proszę... Wszystko jest w porządku.
  • W porządku? – Patrzyła na mnie przenikliwie...
  • Tak.
  • Czymś cię uraziłam? Dotknęła mojej dłoni. Delikatnie. Kobieco...
  • Nie...

Na dłuższą chwilę zapadła cisza. Nie wiedziałem jak jej to powiedzieć. Byłem nieprzygotowany i bezbronny... Proszę pana. Te bóle są wynikiem pewnej dysfunkcji organizmu. Nie można tego leczyć zachowawczo. Owszem, możemy uśmierzyć ból, ale przyczynę trzeba usunąć jak najszybciej drogą chirurgiczną. Innej możliwości nie ma.

  • Dostałem skierowanie do szpitala.
  • Boże. Co się stało?
  • Mam czegoś tam za dużo...
  • Za dużo? Czego za dużo?
  • Zazwyczaj od nerki jest jedno odprowadzenie. A ja mam dwa... Proszę się nie martwić. To nie jest trudna operacja.
  • Jezu... – Przestrach na jej twarzy nieomal mnie poraził.
  • Lekarz powiedział, że nie można tego inaczej wyleczyć.
  • Kiedy...
  • Powiadomią mnie telefonicznie jak zwolni się miejsce. To oczekiwanie nie potrwa dłużej niż siedem, no w najgorszym przypadku dziesięć dni...
  • Dlaczego? Powiedz mi dlaczego, kiedy człowiek czuje się szczęśliwy, radosny, kiedy czuje całym sercem, że życie jest piękne, spada na niego coś takiego...
  • Nie wiem...

Osiem dni później, rano zadzwonił telefon... Tego dnia obiad jadłem już w szpitalu... (c.d.n.)

errad : :

ZAPACH KOBIETY... Komentarze (20)
13. grudnia 2005 15:04:00
linkologia.pl spis.pl

Czas nie był niecierpliwy. Odmierzał po swojemu, chwile, dni i miesiące... Spotykaliśmy się coraz częściej, ale nie było w tym nic z erotyki, nic co by nas w jakiś sposób przynaglało lub emanowało chęcią nagłego zbliżenia. Chodziliśmy do teatru, do kina, na koncerty. Czasem na długie, wieczorne spacery kończące się zazwyczaj w jakiejś małej, przytulnej kawiarence, gdzie mogliśmy być blisko siebie, patrzeć sobie w oczy, czy trzymać się za ręce... Pociągała mnie raczej jej tajemniczość, to coś nie odkryte, nieznane i tajemnicze. Bo przecież w tym tkwi całe piękno uczuć, gdy wyobraźnia przemienia się baśniowo w nadchodzący czas, szukając w nim tego jedynego kwiatu paproci... Chociaż, gdy obserwowałem jej niespokojne dłonie, jej pełne, ładnie wykrojone usta... Gdy dostrzegłem w jakimś ułamku sekundy, wypukłość piersi, rąbek stanika, kawałek połyskującego uda, czy pasemko włosów na szyi tuż przy uchu, czułem gdzieś tam w okolicach serca ten niepokój przemieszany z wyobrażeniami. Ale był to raczej urok chwili niż pożądanie...

  • Jesteś taki inny. Cudownie inny...
  • Inny, to znaczy jaki?
  • Inny. – Nasze oczy połyskiwały w przytłumionym świetle barowych lampek. A jej policzki, zaróżowione alkoholem skojarzyły mi się w tym momencie z aksamitem dojrzałych brzoskwiń...
  • Ładnie wyglądasz... – W tej zwiewnej bluzeczce i spódniczce odsłaniającej do połowy jej smukłe uda, wyglądała jak licealistka. A gdy sięgała po kieliszek, jakże pięknie odsłaniał się kawałeczek jej piersi. Połyskujący ciepłem i jędrnością...
  • Jak długo już się znamy?
  • Wieki...
  • Najbardziej podoba mi się w tobie to, jak na mnie patrzysz...
  • Z ciekawością. Z niepokojem, ale ciepło. Czyż nie tak?
  • Niezupełnie. Patrzysz na mnie jakbyś mnie chciał i jakbyś sam się przed tym wzbraniał... – To chyba była prawda. Milczałem spoglądając na nią z zaciekawieniem. – Patrzysz na mnie jak ogrodnik pielęgnujący kwiaty...
  • No, no... Chyba zaraz dokona się wiwisekcja...
  • Nie żartuj.
  • Skądże. Zostawmy jednak ten temat na później. Zgoda?
  • Masz rację...

Wiedziałem, że jeszcze jest nie pora. Że to jeszcze nie ten czas... A jednak gdy wracaliśmy do domu opleceni dłońmi wspartymi na naszych biodrach, poczułem po raz pierwszy jej bliskość. Zapach kobiety, który w jednym momencie przeniknął mnie na wskroś... (c.d.n.)

errad : :

ERSATZ. Komentarze (15)
12. grudnia 2005 15:16:00
linkologia.pl spis.pl

Była w jakimś toksycznym związku z człowiekiem pogrążonym w głębokim alkoholizmie. Ten wysoki, ascetyczny mężczyzna, krążył wokół niej niczym tajfun, niwecząc codzienność i to wszystko, co mogło być radością życia... Ale przecież poza wykoślawianiem piękna, musiało być coś jeszcze. Jakieś światło, które choć opalało skrzydła i raniło, to jednak nie pozwalało na żadne zmiany...

Dni mijały... Od tamtego cudownego koncertu wytworzyła się między nami jakaś niezauważalna mgiełka sympatii, która choć niczego nie zmieniała w naszym sposobie życia, to jednak gdzieś tam w głębi, drżała tą ciepłą, niesprecyzowaną jeszcze miękkością. Momentami pojawiało się już to coś, co lęgło się w duszy, czy sercu, wzajemną akceptacją i czymś na kształt wewnętrznego porozumienia... Jakiś błysk oka, jakiś przypadkowy dotyk, chęć bycia blisko siebie, ale było to jeszcze tylko nierzeczywistym odniesieniem chwilowych zauroczeń...

Nieraz odwoziłem ją do domu. Niekiedy szliśmy razem na kawę, ale jednak nigdy nie przekraczaliśmy samoistnie określonych granic poprawności. Nie wkraczaliśmy do swoich małych światów marzeń ani pragnień, jakby wiedząc, że to jeszcze nie ten czas. Jakby rozumiejąc, że te światy są na razie dla nas niedostępne...

Któregoś razu, kiedy siedzieliśmy w zadymionej knajpce i pociągaliśmy znakomite wino z kieliszków na wysokich stopkach. Kiedy czas przestał jakby istnieć i kiedy coraz częściej bez zażenowania patrzyliśmy sobie w oczy, Zofia powiedziała: Odeszłam od Leszka” i dotknęła w taki sposób mojej ręki, że poczułem nagły dreszcz. Patrzyłem na nią wyczekująco. Ale nie powiedziała nic więcej. Była naturalna i jakby pogrążona w sobie... Wiedziałem jednak, w tym momencie wiedziałem, że powinienem pozostawić to bez komentarza... Po chwili, patrząc mi prosto w oczy zapytała: “Zamówimy jeszcze raz to samo?”

Dużo później, gdy szliśmy wolno obok siebie, opustoszałymi ulicami miasta, szepnęła jakby do siebie: “Powinnam była to zrobić znacznie wcześniej...” i aż do samego domu, nie powiedziała już nic więcej...

Przed furtką, obróciła się nagle i przytuliła w jakimś nieomal dziecięcym odruchu bezbronności, jakby szukała odpowiedzi na dręczące ją pytania...

Tej nocy długo nie mogłem zasnąć... (c.d.n.)

errad : :

SUB ROSA. Komentarze (22)
08. grudnia 2005 16:36:00
linkologia.pl spis.pl

Noc poślubna. Panna młoda leży już nieco zniecierpliwiona w łóżku, a pan młody co chwilę podchodzi do okna i zaniepokojony spogląda na żonkę...

- Józuś, co z tobą...

- Sam nie wiem. Wszyscy mówią, że noc poślubna jest taka piękna, a tu leje i leje...

errad : :

OKO CZASU. Komentarze (12)
07. grudnia 2005 13:37:00
linkologia.pl spis.pl

W zielonkawym świetle tablicy rozdzielczej, wyglądała szmaragdowo i tajemniczo. Patrząc na jej profil, migot kołyszącego się kolczyka, pukle ginących w cieniu nocy włosów i połyskliwy zarys ust, nie trudno było rozkołysać wyobraźnię...

Światła reflektorów omiatały wijącą się wśród lasów i pustą o tej porze drogę, stwarzając nieuchwytną atmosferę intymności, przesyconą urokiem chwil, które mieliśmy za sobą. Jeszcze pełni cudownych dźwięków mozartowskiego koncertu fortepianowego i “Eine kleine Nachtmusik” milczeliśmy, jakby chcąc tamten świat skojarzyć z obecnym czasem, który migał baśniowo za oknami mknącego w mroku nocy, samochodu. Ogromna tarcza księżyca wisiała nisko, tuż, tuż nad wierzchołkami drzew a świat nieomal wirował, zagarniał nas i pochłaniał, jakby chciał roztańczyć tą tajemniczą noc, która otulała nas zewsząd pięknem srebrzących się niczym broszki, gwiazd...

Dojeżdżałem do jej miasta... Mieszkała w niedużym, jednorodzinnym domku, właściwie niczym nie wyróżniającym się od pozostałych, które stały po obu stronach ulicy Kasztanowej...

  • Wejdziesz na chwilkę?
  • Nie. Chyba nie... Jest już zbyt późno... No i co by powiedziała twoja mama...
  • Pewno już śpi...
  • No właśnie...
  • To był piękny wieczór.
  • Tak. – Patrzyliśmy na siebie jakby nagle onieśmieleni. Zofia trzymała na kolanach malutką torebeczkę a jej smukłe palce otwierały i zamykały zatrzask... Potem spojrzała na mnie i powiedziała:
  • Szkoda, że czas tak szybko mija... – Pochyliła się i lekko musnęła mój policzek ustami... – Dziękuję. Dobranoc. Jedź ostrożnie...

I to chyba od wtedy zaczęła się ta najdłuższa w moim życiu znajomość z kobietą, z którą przeżyłem tyle obfitujących w zdarzenia pięknych, niekiedy całkiem zwyczajnych ale także i bardzo trudnych, lat... Bo serca są jak ogrody, nieraz pełne rozśpiewanych ptaków, kolorowe i zielone a nieraz opustoszałe i smutne... (c.d.n.)

errad : :