Archiwum - września 2005

CZAS... Komentarze (17)
30. września 2005 17:50:00
linkologia.pl spis.pl
  • Co się z nami stało?
  • Nie wiem...
  • Już się nie kochamy. Nie dotykamy... Nie rozmawiamy ze sobą...
  • ...
  • Staliśmy się sobie obcy!
  • To prawda...

Widziałem wolno płynącą po jej policzku łzę...

Nie wstałem... Nie przytuliłem... Nie otarłem tej srebrzystej kropelki żalu, wypływającej gdzieś z głębi serca...

Wtedy też jesienny zmierzch, zacierał wszystkie barwy, jakby zapominając na zawsze o obietnicach szczęścia...

errad : :

ETIUDA. Komentarze (23)
29. września 2005 09:49:00
linkologia.pl spis.pl

Odprowadziłem ją aż do samej bramy, niedużego, dwupiętrowego budynku, w którym mieszkała...

Staliśmy bliziutko siebie... Ja, nieśmiały, z jakimiś książkami pod pachą i ona,- śliczna jak sen. Filigranowa, delikatna, z tą dziewczęcą buzią, okoloną pierścionkami czarnych włosów. Z tym niezapomnianym, marzycielskim uśmiechem. Z tą czerwienią rozchylonych warg i z tymi oczami jak chabry, które rozpalały moją wyobraźnię...

  • Pocałuj mnie na dobranoc...

Jakże pięknie wtedy się wtuliła. Drżąca, bezbronna i pachnąca jak bukiet szczęścia... Czułem smak poziomek, zachłanność ust i łomot oszalałego serca, które nagle uleciało gdzieś nad gwiazdy...

To była moja pierwsza prawdziwa miłość i pierwszy, prawdziwy, wytęskniony, najcudowniejszy pocałunek, którego smak pamiętam do dziś...

Gdy wracałem do domu, podskakiwałem ze szczęścia wyżej niż sam Sotomayor i tylko dlatego nie zostałem mistrzem świata w skoku wzwyż, bo była późna czerwcowa noc i nikt tego nie widział...

(c.d.n. Ale trochę później... Bo snuje mi się po głowie Budapeszt).

errad : :

KULKI... Komentarze (14)
28. września 2005 14:47:00
linkologia.pl spis.pl

UWAGA! PODAJĘ NUMERY:

8, 16, 24,27,31,39.

   JEŻELI BY SIĘ OKAZAŁO, ŻE SPÓŹNILIŚCIE SIĘ, TO Z PRZYKROŚCIĄ STWIERDZAM, ŻE POZBAWILIŚCIE SIEBIE PREMII W WYSOKOŚCI:  1.317.128,70 PLN.

WIĘCEJ TEGO TYPU KOMUNIKATÓW NIE BĘDZIE. SZCZĘŚCIE NIE LUBI SPÓŹNIALSKICH!

errad : :

SKLEROZA! Komentarze (14)
27. września 2005 21:09:00
linkologia.pl spis.pl
  • A to znacie:

Babcia mówi do dziadka:

  • Józuś... Masz tu dziesięć złotych, idź do sklepu i kup chleb i masło. Zapamiętasz. Dwie rzeczy: Chleb i masło. Musisz tylko wiedzieć, że masz kupić dwie rzeczy! Dobrze!

Dziadek poszedł. Nie było go parę godzin... Wrócił pod wieczór i stawia na stole puszkę farby.

Babcia patrzy, to na puszkę, to na dziadka... I jeszcze raz na puszkę... W końcu pyta:

A pędzel gdzie? J

errad : :

NOKTURN... Komentarze (17)
26. września 2005 23:31:00
linkologia.pl spis.pl

W niedzielę byłem na cmentarzu... W mieście, w którym mieszkam jest on pięknie położony na niewielkich wzgórzach, jakby symbolizujących drogi życia, co dodaje mu niesamowitego spokoju, powagi i głęboko pojętej, nieuchwytności chwili. Z jednej strony opiera się o stary, spokojny, sosnowy las, zaś z drugiej opada ku ruchliwej, tętniącej życiem, drodze... Łącząc tym samym w jakiś nieuchwytny sposób, dwa światy... Jest zadbany, czyściutki i chyba stanowi jedno z piękniejszych miejsc tego typu w kraju, jeżeli i nie w Europie...

Alejki są tu schludne, wyłożone kostką, lub wyasfaltowane, ocienione różnoraką roślinnością, gęsto zakrzewione i wiecznie zielone. Panuje wśród nich ten nieopisany, nie spotykany w innych miejscach spokój, pogłębiany ciszą i zadumą. Uważam, że mikroklimat takich Parków Przemijania, czy może Parków Dusz, jest niepowtarzalny. Eterycznie unosi się nad tym wszystkim, przenika do wnętrza i wygładza te jakże trudne kanty naszego niezrozumiałego do końca, bytu. Bo tu jak nigdzie indziej można pojąć siebie. Zastanowić się nad przemijaniem. Poznać dogłębnie zawiłe systemy wartościowania naszych dążeń, porażek czy sukcesów... To tu przecież zderzają się ze sobą dwa światy, dwa pojęcia, dwie niezdefiniowane do końca formy: Życia i Wieczności...

Morze różnorakich płyt, tabliczek i inskrypcji, poraża swoją anonimowością... Będąc tam, jakże mało poświęcamy im uwagi, jak obojętnie je mijamy zajęci swoją zwyczajną, małą codziennością. A przecież za każdą taką płytą, za każdym wyrytym napisem, lub pokrytą farbą - łuszczącą się blaszką z imieniem i nazwiskiem -, kryło się czyjeś życie. Ten ktoś był wśród nas. Był ukochanym dzieckiem swoich rodziców. Dorastał. Gubił się w trudnych meandrach zła i dobra. Kochał! Był kochany! Miał przyjaciół i wrogów. Przeżywał smutki, radości i swoje małe tragedie, by w tej ostatniej sekundzie “odejść” nieomal anonimowo, z cicho płynącą po policzku łzą...

Iluż to już naszych bliskich, znajomych lub przyjaciół zamazał miniony czas, pozostawiając nas w bólu niedopowiedzeń, z rozterkami, że mogliśmy ich mocniej kochać, lepiej rozumieć, być dla nich oparciem, kiedy go potrzebowali i uśmiechem radości, o którym zapominaliśmy, gdy byli szczęśliwi...

Teraz możemy już tylko zapalić lampkę, przyklęknąć nad kopczykiem ziemi i wierzyć jedynie, że tam są być może szczęśliwsi... W jakimś nagłym odruchu postarać się ich sobie przypomnieć i uzmysłowić z żalem, że już nigdy nie powiemy im tego co mogliśmy powiedzieć...

O towarzyszach miłych, co wśród burz

Przyjaźnią swoją świat nam rozjaśnili,

Nie mów ze smutkiem, że ich nie ma już;

Ale z wdzięcznością: “Byli”.

Alejki, te spokojne alejki, którymi idziemy, były kiedyś także i ich alejkami. Tyle tylko, że oni zostali zatrzymani w pół kroku przez Los, który nam jeszcze w swojej łaskawości pozwala iść dalej, odmierzając ze spokojem mijający czas...

Pamięć kładzie się ukośnie cieniami. Snuje, jak babie lato srebrem wspomnień. Szeleści samotnie opadającymi z drzew, pożółkłymi liśćmi... Pamięć, jak przemijanie, jak nokturn, który dźwięczy smutną nutą jesiennej zadumy w zaułkach naszych serc, które nieraz omijamy, o których zapominamy, ale które gdzieś tam są zawsze w nas...

Cóż, choćbyśmy nie wiem jak pragnęli żyć i tak kiedyś znajdziemy się na tej jedynej, ostatniej alejce Parku Dusz... Tego parku, który jak żaden inny nie uzmysławia nam lepiej, że przemijanie jest nierozerwalnie związane z naszym życiem... Usque ad finem...

errad : :